یه روز میاد منم میرم شما رو تنها میذارم

                             با هیئتا با روضه ها غصه هامو جا میزارم

 یه روز میاد که بینتون حرف و حدیث دلمه

                    یه روز میاد که پیشتون یه مشتی خاک و گلمه

 یه روز میاد شاید صدام بغض دلا رو میشکنه

                           یه روز میاد مرغ دلم توو روضه ها پر میزنه

                        با تموم بدیم ولی نوحه خون حسین(ع) بودم

توو دهه های فاطمی خیلی دم از فدک زدن

                       اما یه روز با حرفاشون به زخم من نمک زدن

یه روزی دور من بودن این کیه نوکر آقا

                       یه روزی تهمت میزدن این شده کافر به خدا

ولی بدونید آدما من از کسی دم نزدم

                           تو هیئتا حرفی بجز عشق محرم نزدم

خوبی دنیا واسه تو هرچی گناهه مال من

                هرچی سپیدی مال تو هر چی سیاهی مال من

منم یه روز میرم یه عکس می مونه از من یادگار

                         راحت میشم از طعنه های مردم این روزگار

اما بدونید رفقا با سینه ی پر آتیشم

                        خدا بخواد میرم یه روز مهمون اربابم میشم

میخواهم چند کلامی بگویم از دلتنگی دقایق واپسین

از  لحظه های پر تب و تاب رفتن و آمدنمان 

از دلهره های شبهای پر گریه در جوارت

از دیدن کودکی پا برهنه در کنار مزارت

از اشک شوق همسفرانمان در خواب و خیالشان

از نذر های آشیانه مادرانمان به پروانگان حرم ات

خلاصه بگویم دلمان بد جوری هوای آمدن دارد 

و گاهی باز نیامدن

ای که هستی از نگاه تو خروشان می شود و پریشان

ای که دلهایمان از نام تو سخت گریان میشود و نالان

واپسین لحظه های سال را هم

به حرمت مادرت " دعوتمان " کردی

گرچه دستان خالی من هوای لمس ضریح را در سینه می پروراند

اما ارباب مهربان

دلم را در هوای سکوت حرم ات پرواز دادی

....

.......

اندکی مانده به سحر

خلاصه بگویم دلمان بد جوری هوای آمدن دارد ...

سفر عجیبی بود ...کودکی بین کاروان بود هم نام عباست ...وهم سن رقیه ات...

مدام بهانه میگرفت ...همه را کلافه کرده بود و این بار بهانه ی " شله زرد"...انگار نمی دانست که اینجا عراق است و کربلا ...و در اینجا "شله زرد" معنایی ندارد...هر چه کردند آرام شود نشد ...گریه و اشک امانش را بریده بود...از محل اقامت حرکت کردیم برای زیارت تو... واین اولین زیارت بود برای خیلی ها...به نزدیکی حرم رسیدیم ...جلوی باب سدره...ولی نمیدانم چرا بسته بود...و کودک مدام اشک میریخت و در آغوش مادر رو به حرم ایستاده بود  و با زبان کودکانه می گفت "شله زرد میخوام"... و دیدیم آنجا اتفاقی را که برای گنه کاری چون من درس عبرتی بود ...ناگهان درب حرم باز شد ...

خادمانت ظرفی کوچک  را آوردند و مردم هجوم بردند گویا غذای نذری بود...و یکی از دستهایی که به سمت خادمان "با اکراه "دراز شده بود دست پدر کودک بود...غذا را گرفت و به دست کودکش داد کودک آرام شد"خندید" ....همان جا روی زمین نشست ...ظرف را جلویش گذاشت و با دست شروع کرد به خوردن ...."شله زرد"بود...واین اهل کاروان بودند که به دور طفل حلقه زده بودند و اشک میریختند... حال و هوایی شد جلوی حرمت حسین جان...ومن به حال "خودم" اشک میریختم  و دل صاف و اشک پاکی که ندارم ارباب بی کفن ...

عاشقانت روز شماري كه نه... ، لحظه شماري ميكنند براي آمدن دوشنبه شبهایت ، برای زیارت عاشورا ، شور و هروله...

و من زانوي غم بغل ميگيرم كه چگونه دل سياهم را در خانه ات بياورم و نام زيبايت را بر زبان بياورم... حسين (ع)...

دشمنانت را لعن بگويم ، وقتي امروز دل امام زمانم را خون ميكنم و...

لبريز از دلهره ميشوم... وقتي شب دوشنبه می آید ...

دلهره اينكه مبادا باز شب عاشقي بگذرد و من هنوز همان عبد خجل بمانم...

یادم نمیرود لحضه ای را که به آخر رسیدم و  خدای مهربان مرا مجالی دوباره داد...

برگرد ...شاید به خاطر دعای مادرت ...شاید نه که حتم دارم چنین بود...

با چایی روضه ات مستم كردي كه بيايم...با ذکر شورت ... كه انتهاي مسير مستي ام به تو برسد...

مستم كردي كه تنها از تو پيمانه بگيرم... كه تنها با ذکر تو مست شوم...

اما من...

مستي را بهانه اي كردم براي دوري از تو...

و چه ميدانستم كه از بلاها مستم كردي كه بزرگ شوم در هیئت سیدالشهداء... به سمتت بيايم تا در آغوش بگيري ام...

ارباب بی کفنم!

امروز ميفهمم كه اگر دردي نبود يادي از تو در من متولد نميشد...

پس سپاس تو را بخاطر همه تلخي هاي شيرين!اشک های در تاریکی ...

گفته ام بارها با کنایه به دوستانم با اشاره که  پیراهن سیاهم را شال مشکی عزایت را و تربتت را با من رهسپار دیار باقی کنند...
 
که دراین دنیا غیر اشک روضه هایت و اینها توشه ای ندارم و بماند قرارمان ...

سپاس خدایی را که مرا به حریمت راه داد "ارباب بی کفن"...

نمی توانم بگویم ارباب  .... سلام .....

فقط از دور نگاهی میکنم از جنس آینه ی شکسته در غباری وهمناک و دور

آقا جان این بار بی وضو آمده ام ... بدون انگشتر عقیق و یادی از مادرم

آقا جان این بار از درد چند باره تکه تکه شدم و افتاده ام در آنجا که قلب پاره پاره گذر نکرده است

جایی که دیدم خرابه بود و بس...

آقا جان رنگ کاشی های آبی خانه مادرم را از یاد نبر ... جایی که آب همچنان در آرزوی تو به آسمان فواره میکند

آقا جان نمی دانم چطور بگویم اما مدتی است که قطره های حوض خانه مادرم بر سر و روی من نمیچکد

دروغ میگویم اگر بگویم که عرق شرم است

اما باور کن که من در آرزوی شرمسار شدن هم مانده ام

آقا جان ... بس است . دیگر تحمل نکن دروغ های مرا

دیگر تحمل نکن قلب بی صدای مرا

آقا جان ... عموی با وفا ... عباس بن علی .... بس است .. بس است ... بس است ....

...

....

......

.........

اما بعد از اندکی دقایق ... میخواهم کنار حوض باشم و بگویم ارباب جان ، شرم را به من هدیه کن

آقای من ... آبرو می خواهم ... و چند مثقال حیا

 باور کن که فوراه های قلبم خاموش شده اند ... آقا جان تو بیا و دستی بر این قلب بی دست من بکش

ارباب من ... آقای من ... عباس بن علی

گفتند تو كه بيايى خون به پا مى‏كنى، جوى خون به راه مى‏اندازى و از كشته پشته مى‏سازى و ما را از ظهور تو ترساندند.

همه، پيش از آن كه نگاه‏مهرگستر و دست‏هاى عاطفه پرور تو را وصف كنند، شمشير تو را نشانمان دادند.

اما مگر نه اين كه اينها همه مقدّمه است براى رسيدن به بهشتى كه تو بانى آنى. آن بهشت را كسى بر ما ترسيم نكرد. كسى به ما نگفت كه وقتى تو بيايى، پرندگان در آشيانه‏هاى خود جشن مى‏گيرند و ماهيان درياها شادمان مى‏شوند و چشمه‏ساران مى‏جوشند و زمين چندين برابر محصول خويش را عرضه مى‏كند.

و... ظهور تو بى‏ترديد بزرگ‏ترين جشن عالم خواهد بود و عاقبت جهان را ختم به خير خواهد كرد.

آقا بیا که دلم بد جور تنگ است....

ارباب بی کفنم ״حسین״.....

 شکوفه یادت بوی عشق می دهد

و شمیم نامت بر دل و جان، حیات می دمد.

هرگاه از شبستان دلم عطر یاد روح فزایت بر می خیزد، سبو سبو شراب  شور و مستی  به کامم می ریزد.

و چون ابر عنایتت بر کویر وجودم می بارد، بهار بهار غنچه عشق و امید می کارد.

ای همه هستی ام  ״حسین״! فرزانگان اهل معرفت، و ارجمندان کوی ولایت، برایمان گفته اند که تو مظهر تام و تمام حضرت کردگاری.

و از این روی، یاد تو از یاد او جدا نیست، و ذکر تو مرآت ذکر ربوبی است.

آنان گفته اند: هر که «تو» را یاد کند، در حقیقت با «جلوگاه همه خوبیها و کمالات حضرت حق » پیوند یافته و به سوی آینه «سماء و صفات خداوندی » شتافته است.

مگر نه اینکه تویی «ذکرالله » یاد حضرت ودود؟ پس چه سان یاد تو یاد خدا نباشد؟

مگر نه اینکه تویی «وجه الله » و رخساره زیبای حضرت معبود؟ پس چگونه به یاد تو بودن، یاد الهی نباشد؟

مگر نه اینکه جمال جمیل جناب ربوبی از تو پیداست؟ پس چرا ذکر و یاد تو، ذکر و یاد معبود عالم نباشد؟

ای عزیزتر از جانم!

کامم را از حلاوت این حلوای بهشتی شیرین کن و از آن به من هم بچشان! بیا و بر دلم بنشین و بر بلندی کرامتم بنشان.

آری مولایم حسین

هر که تو را در حرم دل راه دهد، به حریم خداوندی ره برد، از رذیلت وارهد، و به وادی فضیلت پا نهد.

و این همه از برکات کوثر یاد توست، از برکات روضه و ذکر و شور توست ،کاش قدر می دانستم  ارباب ...

اما امید از حضرت رب العباد، که این یاد، هرگز فراموشم مباد.و این زیارت و اشک و ذکر و هروله و سینه زنی و روضه ی شبهای دوشنبه........ آمین.

وسلام بر تو اي فطر  كه بوي قبولي استغفار و پاكي بندگان را مي دهي ،‌
و سلام بر نماز تو كه ارزوي خواندن آن را پشت سر حجت خدا داريم.

اللهم عجل لوليك الفرج

 وجاری میشود سیل از دلم

                              چرا که نامت باقیست

آن دم که دیدم بر لب جنون عشق

زمزمه هجران تو  را

گفتم : می آیم بر آستانت... می ببینم روی زیبای تو را .... می بینم خواندن  نماز عشقت را ،می ببینم....

و دیدمت که ساده میخواندی آن دم ...

                                                   و من

                                            فریاد می زدم : " این حسین است که از عشق زینب می خواند"

و می دانم که در لفافه می گریستی حسین جان

و من بر حال خویش اشک می بارم

                                    که دیدارت را چگونه پاسخ داده ام ؟؟

و دست نهادی

                    شانه بسوخت و دل در حرم ات

                                        و نگاهی و اشاره ای به دل و رازی را نهان گفتی

 و من

       یا نمی دانم

                       یا نخواهم دانست

                                              که دیدارت را چگونه پاسخ داده ام ؟

_ تو را نیازی به من سگ نیست حسین جان _

                                                      ولی اکنون می دانم که دیدارت را با "هیچ " پاسخ گفته ام

 مرا ببخش ای یار دیدار

                            "هیچٍ" مرا منتظر باش

               " یادت نرود ای انصار سر بر نیزه ی با شکوه عشق " آن دم که پاسخ دادی :

                                                                                                     " دیدار در عاشورا "

عاشقان بهانه جویان وصل اند٬
که به یک سیب سرخ هم کربلایی می شوند؛
که٬رنگش٬ رنگ پرچم٬
وعطرش٬ شمیم سحرگاهان حرم است...
        کربلا یک شهر نیست٬
                     دنیاست است.
حسین جان !
         نگاهی کن !
                 تا ما آب شویم٬
                             و کربلا سیراب. .
     ای خدای آب!
     ما را چنان تشنه بخواه
     که هیچ آبی جز عطش کربلا سیرابمان نکند . . .
کربلا یعنی
می شود با آب تشنه ماند،
وبی آب سیراب شد . . . 
 

مسافر....          

در دیار عشق٬ همه چیز در سکوت رقم می خورد؛
            این همه هیاهو برای چیست٬ نمی دانم.
            کربلا را ببین!
            هرچه صداست٬ همه در جبهه یزید است؛
            کربلائیان٬ آرام جان می دهند....
باور کن همه جا کربلاست,
و حسین خالق کربلاست,
معادله گویاست ...
 کل ارض کربلا،
پس عجیب نیست اگر ما رو به کعبه نماز می گزاریم ...
کل ارض کربـــلا٬
 همه جا میهمان حســیـنـیــم . . .
 همــــه جا. . .
آغوش امام به وسعت دنیا گشوده است٬
و عقبی ...
پس مجلس روضه اش را دست کم نگیریم
تا دوشنبه شبی دیگر... و سفری به کربلا ی حسین ...
کربلا یعنی 
    همان دل ما . . .
و دلت را در روضه حسین  بر امواج دریای عشق بیکرانش بسپار و به زیارت کربلایش برو ...
در تاریکی روضه حسین ...در هروله سینه زنی ...بشنو صدای مادرش را....

و بنوش از شراب عشقش...

از چایی روضه اش ...

زیارت قبول " کربلائی  "

شب است و بغض سکوت و صدای گریه آب

تمام غصه عالم نشسته در محراب

نگاه کن که ببینی چگونه می بارد

مصیبت از در و دیوار خانه ارباب

برای غسل شب قدر امده امشب

فقط خدا و رسولش به منزل مهتاب

بنای زندگیش را به آب می شوید

الهی صبر علی را به فاطمه دریاب

به قطره قطره سرشکش دخیل می بندد

بر آن ضریح کبود و شکسته و بیتاب

چه آبها که سراسیمه غسل می کردند

برای آنکه نماند در آن بدن خوناب

چه می رسد به علی از مرور خاطره ها

که ناله های صبورش ندارد امشب تاب